اگر بتوانید ضایعات را تا 60 درصد کاهش دهید چه؟ (اسپویل: ما انجام دادیم.)

من همیشه این مشکل را از زبان مالکان، مدیران و رهبران تیم می‌شنوم. زباله ها همچنان در حال رشد هستند، اما به ندرت در ابتدا چشمگیر به نظر می رسند. چند جعبه اضافی چند دستور اشتباه چند مورد آسیب دیده چند دقیقه از دست رفته اینجا و آنجا. سپس صورت حساب ظاهر می شود. من با زباله به عنوان یک نظریه بزرگ برخورد نمی کنم. به این نگاه می‌کنم که از دست دادن کجا اتفاق می‌افتد، چرا اتفاق می‌افتد و چه چیزی آن را زنده نگه می‌دارد. هنگامی که من به این روش کار می کنم، اگر تیم مایل به پیگیری اعداد و تغییر عادات روزانه باشد، کاهش 60 درصدی می تواند در بسیاری از تنظیمات واقع بینانه باشد. من معمولا با یک سوال ساده شروع می کنم: چه چیزی را دور می اندازم و چه چیزی باعث آن می شود؟ من یک لیست کوتاه می خواهم، نه یک حدس طولانی. ضایعات مواد، خرید بیش از حد، سهام خراب، دوباره کاری، چاپ های استفاده نشده، مواد غذایی فاسد، مصرف انرژی اضافی، کار بیکار. هر کدام به اصلاح متفاوتی نیاز دارند. یک کافه کوچک که دیدم یک مشکل رایج داشت. این تیم صبح‌ها ساندویچ‌های زیادی درست کردند، زیرا می‌ترسیدند تمام شوند. تا ظهر، برخی دیگر پیر شده بودند. تا پایان روز سطل زباله پر شد. مالک فکر می‌کرد که مشکل «فروش بد» است. این نبود. برنامه ریزی ضعیفی بود عادت آماده سازی را تغییر دادیم. این تیم دسته‌های کوچک‌تری تولید کردند، هر دو ساعت میزان فروش را بررسی کردند و مواردی را که سریع فروختند و چه چیزی را عقب ماندند، یادداشت کردند. ضایعات کاهش یافت زیرا کار با تقاضا بهتر مطابقت داشت. این نوع تغییر خیالی نیست. عملی است. در اینجا نحوه برخورد من با کاهش زباله است. 1. من ضایعات را برای یک هفته کامل اندازه گیری می کنم، حدس نمی زنم. من آن را یادداشت می کنم. من می‌شمارم چه چیزی بیرون ریخته می‌شود، چه چیزی دوباره ساخته می‌شود، چه چیزی برای مدت طولانی ذخیره می‌شود، و چه چیزی بدون نیاز استفاده می‌شود. یک دفترچه یادداشت کار می کند. یک صفحه گسترده نیز کار می کند. من فهرست را ساده نگه می دارم: - نام کالا - مقدار از دست رفته - دلیل از دست دادن - چه کسی آن را پیدا کرده است - چه زمانی اتفاق افتاد این مرحله به تنهایی می تواند رفتار را تغییر دهد. وقتی ضایعات قابل رویت می شوند، افراد متفاوت عمل می کنند. 2. من زباله ها را به گروه دسته بندی می کنم همه زباله ها از یک منبع نمی آیند. من آن را به گروه‌های واضحی تقسیم می‌کنم: - خرید زباله - ضایعات فرآیند - ضایعات ذخیره‌سازی - ضایعات تعمیر یا کار مجدد - اتلاف زمان ممکن است کارخانه از طریق مواد باقی‌مانده ضرر کند. ممکن است یک فروشگاه از طریق موجودی زیاد ضرر کند. ممکن است یک دفتر به دلیل کارهای مکرر و کنترل بد پرونده ضرر کند. یک رستوران ممکن است از طریق خراب شدن ضرر کند. وقتی ضایعات را مرتب می‌کنم، از درمان هر مشکلی به همان روش خودداری می‌کنم. 3. علت را قطع کردم، نه فقط علامت را این قسمت مهم است. اگر به دور ریختن مواد فاسد ادامه دهم، به سطل زباله بهتری نیاز ندارم. من به فضای ذخیره سازی بهتر و سفارشات کوچکتر نیاز دارم. اگر تیمی به چاپ مجدد فایل ها ادامه دهد، من به کاغذ بیشتری نیاز ندارم. قبل از چاپ به یک مرحله بازبینی تمیز نیاز دارم. اگر انباری مدام اندازه یا تعداد اشتباه دریافت می کند، به قفسه های بیشتری نیاز ندارم. در مرحله خرید به چک های بهتری نیاز دارم. من اصلاحات ساده ای را دوست دارم که در جای خود باقی می مانند. یکی از تامین کنندگان یک بار به من گفت که یک مشتری مدام پول خود را بابت ضایعات بسته بندی از دست می دهد. مشتری مرتباً زیاد سفارش می داد، سپس آن را در یک اتاق مرطوب ذخیره می کرد. برخی از جعبه ها قبل از استفاده تاب خورده اند. مشکل یک لوگوی جدید یا یک علامت هشدار بلندتر نبود. آنها سهام را به یک منطقه خشک منتقل کردند، اندازه دسته را کاهش دادند و یک نقطه سفارش مجدد تعیین کردند. زباله ها سقوط کردند زیرا اشتباه ذخیره سازی تکرار نشد. 4. من یک قانون کوچک برای هر تیم تعیین می کنم قوانین بزرگ نادیده گرفته می شوند. قوانین کوچک استفاده می شود. من از هر تیم می‌خواهم یک اقدامی را دنبال کند که به‌خوبی به خاطر بسپارید: - ابتدا از قدیمی‌ترین موجودی استفاده کنید - قبل از سفارش تعداد چک‌ها را بررسی کنید - قبل از آماده‌سازی تقاضا را بررسی کنید - فایل‌ها را قبل از چاپ تأیید کنید - تجهیزات را در صورت عدم استفاده خاموش کنید. یک قانون زمانی بهترین کار می‌کند که مردم بتوانند بدون فکر کردن زیاد آن را دنبال کنند. من همچنین این قانون را در نزدیکی محل کار حفظ می کنم. یک یادداشت روی دیوار یک خط روی صفحه چک لیست کوتاه توسط دستگاه. این برای بسیاری از تیم ها کافی است. 5. من هر هفته ضایعات را مرور می کنم اگر آنها را مرور نکنم، عادت قبلی برمی گردد. هر هفته چند دقیقه وقت می گذارم و می پرسم: - چه چیزی بیش از همه هدر رفت؟ - علت چه بود؟ - بعد از اصلاح چه چیزی تغییر کرد؟ - چه چیزی هنوز نیاز به توجه دارد؟ این مرحله تیم را صادق نگه می دارد. همچنین پیشرفت را به گونه ای نشان می دهد که مردم می توانند ببینند. انباری که من بررسی کردم یک مشکل داشت که مدام ظاهر می شد: کارتن های آسیب دیده در حین بارگیری. تیم در ابتدا تامین کننده را مقصر دانست. پس از چند بررسی، آنها علت واقعی را دیدند. مسیر بارگیری خیلی تنگ بود و پالت ها گوشه را می تراشیدند. آنها مسیر را تغییر دادند و یک علامت راهنما روی زمین اضافه کردند. خسارت کاهش یافت. این روشی است که کاهش زباله اغلب کار می کند. نه با یک حرکت غول پیکر. با بسیاری از اصلاحات کوچک که در جای خود باقی می مانند. 6. من با مثال های واقعی تمرین می کنم، آموزش انتزاعی را دوست ندارم. من یک مورد واقعی از کار خود تیم را نشان می‌دهم: - این ضایعات است - از اینجا شروع می‌شود - هزینه آن این است - اینطوری متوقفش می‌کنیم. دستور بد یک دسته خراب چاپ مکرر مهر شکسته این همان نمونه ای است که می چسبد. من معتقدم کاهش زباله یک عادت است نه یک شعار. وقتی روند را ساده نگه می دارم، تیم مشکل را زودتر می بیند. وقتی ضرر را دنبال می‌کنم، نادیده گرفتن اعداد سخت‌تر می‌شود. وقتی علت را برطرف می‌کنم، ضایعات به همان سرعت باز نمی‌گردند. اگر می خواهید 60 درصد زباله ها را کاهش دهید، من با فشار شروع نمی کنم. من با یک لیست، یک بررسی کوتاه و یک تغییر تمیز در یک زمان شروع می کنم. این همان بخشی است که بیشتر مردم از دست می دهند. آنها یک پاسخ بزرگ می خواهند. من معمولاً در موارد کوچک نتایج بهتری پیدا می کنم.

من مدام همین مشکل را در مغازه خود می دیدم. جعبه ها انباشته شده اند. حباب سطل ها را پر کرد. اقلام شکسته از مشتریان برگشتند. من می‌توانستم زباله‌ها را ببینم، اما نمی‌توانم ببینم بیشتر آن‌ها از کجا شروع شده‌اند. این قسمت سخت بود. زباله به ندرت در یک مکان بزرگ ظاهر می شود. به روش های کوچک نشت می کند. اندازه جعبه اشتباه یک عادت بد ذخیره سازی تعداد زیادی قطعات اضافی در یک بسته محصولی که برای هر سفارش یکسان بسته بندی می شد، حتی زمانی که نیازی به این کار نبود. من یک راه حل ساده می خواستم، نه یک طرح فانتزی. بنابراین من یک سوال پرسیدم: کجا بیشتر از همه ضرر می کنیم؟ روی زمین رفتم و هر نقطه ضایعاتی را که پیدا کردم یادداشت کردم. زباله های مواد زباله های بسته بندی زباله های برگشتی زباله های ذخیره سازی زباله های کارگری این لیست ساده به نظر می رسید. خیلی کمک کرد. وقتی توانستم زباله ها را ببینم، دیگر حدس نمی زنم. من متوجه شدم که بزرگترین ضرر ما سهام شکسته نیست. بسته بندی بیش از حد بود. تقریباً برای همه چیز از یک جعبه بزرگ استفاده کردیم. این به معنای پرکننده بیشتر، نوار چسب بیشتر، فضای حمل و نقل بیشتر و آسیب بیشتر هنگام جابجایی اقلام در داخل جعبه بود. یک فروشنده کوچک لوازم خانگی که زمانی با او کار می کردم همین مشکل را داشت. آنها شمع ها، لیوان ها و سینی های کوچک را در همان اندازه جعبه ارسال می کردند. لیوان ها به لایه های محکم نیاز داشتند. سینی ها این کار را نکردند. شمع ها اغلب با فضای خالی بیش از حد در اطرافشان وارد می شدند. تیم فکر می کرد که مراقب هستند. آنها همچنین بیش از حد نیاز خرج می کردند. ما آن الگو را تغییر دادیم. من محصولات را به گروه های ساده دسته بندی کردم. اقلام شکننده اقلام سبک اقلام مسطح سفارشات ترکیبی هر گروه قانون بسته بندی خاص خود را دارد. اقلام شکننده محافظت مورد نیاز خود را دریافت کردند. اقلام سبک جعبه های کوچکتری پیدا کردند. اقلام تخت دارای پاکت یا کارتن های باریک هستند. سفارشات ترکیبی یک برنامه بسته بندی واضح دارند، نه حدس لحظه آخری. این تغییر به تنهایی مقدار زیادی از زباله را کاهش می دهد. منم نگاه کردم چی میخریم. ما طبق عادت مواد بسته بندی را سفارش داده بودیم. در حال استفاده نیست. بنابراین من تمام خطوط عرضه را بررسی کردم. کدام اقلام سریع تمام شد؟ کدام اقلام دست نخورده باقی ماندند؟ کدام جعبه ها با بیشترین سفارشات مطابقت دارند؟ کدام پرکننده ها بیش از حد استفاده شد؟ وسایلی را که نیاز نداشتیم کنار گذاشتم. آنهایی را که مشکلات واقعی را حل می کردند نگه داشتم. من همچنین خرید سهام بزرگ را که در انبار قرار می گرفت و فضا را اشغال می کرد، متوقف کردم. این باعث شد اتاق تمیزتر شود. همچنین کار را سریعتر کرد. سپس مرحله چیدن را درست کردم. ضایعات زیادی از اشتباهات ساده حاصل شد. مورد اشتباهی انتخاب شد مقدار اشتباه بسته بندی شده است. برچسب‌های گم شده سفرهای اضافی به قفسه ها. هر اشتباهی کوچک به نظر می رسید. آنها با هم هزینه زیادی برای ما دارند. من یک نقشه قفسه واضح تنظیم کردم. اقلام پرفروش را نزدیک میز بسته بندی قرار دادم. من ذخیره سازی را با کلمات ساده برچسب زدم. رایج ترین قسمت ها را کنار هم نگه داشتم. من از تیم خواستم که هر سفارش را قبل از مهر و موم کردن جعبه بررسی کنند. بدون سخنرانی طولانی بدون سیستم پیچیده فقط یک مسیر تمیزتر بازگشت ها نقطه درد دیگری بود. برخی از بازگشت ها ناشی از آسیب است. برخی از تناسب بد به وجود آمدند. برخی از یادداشت های محصول نامشخص است. شروع به خواندن یادداشت های برگشتی خط به خط کردم. این به من یک الگو داد. یک مورد اغلب می شکست زیرا سینی داخلی آن خیلی شل بود. دیگری برگشت چون اندازه عکس آن را کوچکتر از آنچه بود نشان می داد. سومی هیچ یادداشت مراقبتی ساده ای نداشت، بنابراین خریداران به روشی اشتباه از آن استفاده کردند. من این جزئیات را یکی یکی اصلاح کردم. تناسب بهتر یادداشت های واضح تر بسته بندی ایمن تر حدس و گمان کمتر برای مشتری من هم با مثال های واقعی تیم را آموزش دادم. نه تئوری جعبه های واقعی سفارشات واقعی اشتباهات واقعی یک دستور خراب را به آنها نشان دادم و پرسیدم چه مشکلی پیش آمده است. یک آیتم بسته بندی شده با فضای خالی بیش از حد را به آنها نشان دادم و پرسیدم چگونه آن را کوچک کنم. من دو روش بسته بندی را به آنها نشان دادم و پرسیدم کدام یک از مواد کمتری استفاده می کند بدون اینکه خطری ایجاد کند. این نوع آموزش کار می کند زیرا مردم آنچه را که لمس می کنند به خاطر می آورند. پس از آن، زباله شروع به ریزش کرد. نه یک شبه نه از شانس سقوط کرد زیرا هر نشتی کوچک مهر و موم شد. اگر بخواهم تغییر را در یک خط توضیح دهم، این را می گویم: ما از برخورد با زباله به عنوان بخشی از کار خودداری کردیم. ما شروع به برخورد با آن به عنوان مشکلی کردیم که می‌توانستیم ببینیم، اندازه‌گیری کنیم و برطرف کنیم. روش ساده‌ای که من هنوز از آن استفاده می‌کنم این است: به نقاط ضایعات نگاه کنید، مواردی که اغلب دور ریخته می‌شوند را دنبال کنید. هر محصول را با روش بسته‌بندی مناسب مطابقت دهید. نه با تعقیب یک ایده بزرگ. نه با افزودن ابزارهای بیشتر. فقط با حذف قطعات اضافی که کمکی نکردند. اگر در کسب و کار خود با ضایعات سر و کار دارید، من از کوچک شروع می کنم. یک سطل را باز کنید. یک خط کادر را علامت بزنید. یک یادداشت برگشتی را بخوانید. یک اشتباه تکراری را پیدا کنید اول آن را درست کن حفظ تغییرات کوچک آسان تر است. آنها همچنین به شما نشان می دهند که مشکل بعدی در کجا پنهان شده است. این بخشی است که من بیشتر دوست دارم. کاهش ضایعات فقط صرفه جویی در مواد نیست. همچنین اجرای کل فرآیند را آسان تر می کند. تیم تلاش کمتری را هدر می دهد. فضای قفسه سبک تر به نظر می رسد. دستورات با اصطکاک کمتری حرکت می کنند. و کار یک مرحله در یک زمان تمیزتر می شود.

من همین مشکل را در بسیاری از کسب‌وکارها می‌بینم: پول در قطعات کوچک به بیرون نشت می‌کند، و ضرر طبیعی به نظر می‌رسد، زیرا هر روز اتفاق می‌افتد. من تماشا کرده ام که تیم ها به دنبال فروش بیشتر هستند و در عین حال ضایعات موجود در انبار، بسته بندی، نیروی کار و بازده را نادیده می گیرند. نتیجه دردناک است. درآمد رشد می کند، اما سود ثابت می ماند. فکر نمی‌کنم پاسخ همیشه این باشد که بیشتر بفروشیم. من فکر می کنم حرکت بهتر این است که بیشتر از آنچه قبلاً به دست آورده اید نگه دارید. رفع 60 درصد از نظر من ساده است. من روی بزرگترین منبع زباله تمرکز می کنم و قبل از اینکه به هر چیز دیگری دست بزنم آن را 60 درصد کاهش می دهم. این یک حرکت می تواند جریان نقدی، حاشیه سود و عادات تیم را سریعتر از یک لیست طولانی از تغییرات کوچک تغییر دهد. این را هنگام کار با یک فروشگاه اینترنتی کوچک که کالاهای خانگی می فروخت، یاد گرفتم. مالک به من گفت سفارشات در حال افزایش است، اما سود ضعیف است. پس از بررسی اعداد، بزرگترین ضایعات تبلیغات نبودند. این عادات بسته بندی شکسته، چرخش آهسته انبار، و بازگشت مکرر از اقلام آسیب دیده بود. ما سعی نکردیم همه چیز را به یکباره درست کنیم. ما بزرگترین منطقه از دست دادن را پیدا کردیم و ابتدا به آن منطقه حمله کردیم. در اینجا نحوه برخورد من با آن است. من با یک نقشه زباله ساده شروع می کنم. من هر جايي را كه پول از كسب و كار خارج مي شود بدون اينكه ارزشش را بازگرداند، يادداشت مي كنم. این لیست معمولاً شامل موارد زیر است: - کالاهای آسیب دیده - بسته بندی اضافی - موجودی استفاده نشده - ساعات اضافه کاری - سفارشات برگشتی - کارهای مکرر - فضای خالی قفسه - کارهای کم ارزشی که وقت کارکنان را می خورند سپس لیست را بر اساس هزینه مرتب می کنم. من حدس نمی زنم. من اعداد واقعی ماه گذشته را بررسی می کنم. اگر کسب و کار ضایعات را به خوبی ردیابی نمی کند، من در ابتدا از شمارش تقریبی استفاده می کنم. ده مورد شکسته پانزده برمی گردد. سه ساعت کار اضافی در روز. اعداد کوچک هنوز هم داستانی دارند. من به دنبال بزرگترین سطل هستم. در بسیاری از موارد، یک موضوع بیشتر درد را ایجاد می کند. یک اشتباه در بسته بندی ممکن است منجر به برگشت شود. ذخیره سازی ضعیف ممکن است منجر به فساد شود. برنامه ریزی ضعیف ممکن است منجر به اضافه کاری شود. من روی بخشی تمرکز می کنم که بیشتر به حاشیه آسیب می زند، نه بخشی که راحت ترین احساس را دارد. من یک هدف واضح تعیین کردم. برای من، رفع 60٪ به این معنی است: منبع ضایعات بالا را 60٪ کاهش دهید. اگر کسب و کار ماهیانه 5000 دلار از یک مشکل ضرر می کند، سعی می کنم آن را به 2000 دلار کاهش دهم. من قول جادو نمی دهم. من یک تغییر قابل اندازه گیری می خواهم. من اصلاح را به مراحل کوچک تقسیم می کنم. اگر مشکل محصولات آسیب دیده باشد، ممکن است: - چیدمان بسته بندی را تغییر دهم - قبل از ارسال یک چک ساده اضافه کنم - از جعبه های محکم تر برای اقلام شکننده استفاده کنم - یک نفر را برای بازرسی بسته نهایی آموزش دهم اگر ضایعات موجودی مشکل باشد، ممکن است: - سفارش مجدد بر اساس فروش واقعی انجام دهم، نه عادت - اقلام کند را به یک منطقه منتقل کنم - خرید واحدهای اضافی را متوقف کنم که ممکن است هر هفته کار کند - اگر تعداد زیادی هفته کار می کنند، انبار مرده را بررسی کنم - انبار مرده را بررسی کنم. - وظایف شیفت روشن را تنظیم کنید - زمان بیکاری را در دوره های آهسته کاهش دهید - کارهای مشابه را با هم گروه بندی کنید من این روش را دوست دارم زیرا عملی می ماند. برای شروع نیازی به یک سیستم بزرگ ندارم. من به یک دیدگاه صادقانه از محل زندگی زباله نیاز دارم. من همچنین از یک مثال واقعی از کافه ای که بازدید کردم استفاده می کنم. مالک گفت هزینه غذا خیلی بالاست. در ابتدا او می خواست قیمت ها را افزایش دهد. از او خواستم ابتدا زباله ها را بررسی کند. متوجه شدیم که آشپزخانه روزانه مقدار زیادی شیر و محصولات پخته شده را دور می ریزد. تیم قبل از عجله صبح خیلی آماده شد و باقیمانده ها اغلب تا اواخر بعد از ظهر تمام می شد. ما تعداد آماده سازی را تغییر دادیم، مقدار نمایش را تنظیم کردیم و ضایعات روزانه را در یک برگه ساده ردیابی کردیم. در مدت کوتاهی، نرخ دور ریختنی بسیار کاهش یافت و مالک کنترل بیشتری بر جریان نقدی احساس کرد. این همان بخشی است که من بیشتر از همه برایم ارزش قائل هستم. کاهش ضایعات فقط صرفه جویی در هزینه نیست. همچنین روند تمیزتری را به تیم می دهد. مردم با سردرگمی کمتری کار می کنند. سفارشات با خطای کمتری حرکت می کنند. کسب و کار سبک تر به نظر می رسد. من از سه قانون برای مربیگری یک تیم در این مورد استفاده می کنم. تغییر را محدود نگه دارید. اگر خیلی چیزها را تغییر دهم، نمی توانم بگویم چه کار کرده است. قبل و بعد را اندازه گیری کنید. اگر اعداد را دنبال نکنم، فقط امیدوار هستم. این عادت را در کار روزانه ایجاد کنید. راه حلی که به حافظه بستگی دارد به سرعت محو می شود. تعمیری که در روال قرار می گیرد مدت بیشتری باقی می ماند. من همچنین فکر می کنم صاحبان مشاغل باید مراقب تعمیرات ارزان قیمت باشند که باعث ایجاد زباله های جدید می شود. یک ماده کم‌هزینه در صورت شکستن اغلب می‌تواند هزینه بیشتری داشته باشد. اگر بازدهی بالا برود، روند سریع‌تر همچنان می‌تواند به سود آسیب برساند. اگر کار با عجله انجام شود و دوباره انجام شود، یک تیم پرمشغله همچنان می تواند ضرر کند. من همیشه به اثر کامل نگاه می کنم، نه فقط به اولین خط پس انداز. دیدگاه من ساده است. سود همیشه به بازار بزرگتری نیاز ندارد. گاهی اوقات به نشتی کمتری نیاز دارد. وقتی به یک کسب‌وکار کمک می‌کنم ضایعات را کاهش دهد، ابتدا یک سوال می‌پرسم: بزرگترین ضرر در حال حاضر کجا پنهان شده است؟ وقتی این را بدانم، مسیر روشن تر می شود. کار مشخص می شود. تیم می تواند عمل کند. اعداد شروع به تغییر می کنند. من به این رویکرد اعتماد دارم زیرا صادقانه است، ردیابی آن آسان است و در زندگی تجاری واقعی قابل استفاده است. اگر من سود بیشتری می خواهم، همیشه به سر و صدای بیشتری نیاز ندارم. من به زباله کمتری نیاز دارم.

من بارها و بارها همین مشکل را می دیدم. تیم‌ها نتایج بهتری می‌خواستند، با این حال آنها زمان، پول و مواد را در مراحل کوچک روزانه از دست می‌دادند. بسته بندی اضافی کار تکراری پیام های نامشخص انتقال آهسته هر باخت کوچک به نظر می رسید. آنها را کنار هم بگذارید و نادیده گرفتن ضایعات سخت شد. دیدگاه من ساده است: اتلاف کمتر به معنای انجام کار کمتر نیست. این در مورد حفظ کاری است که مهم است و حذف قسمت هایی که کمکی نمی کند. وقتی می‌خواهم نتایج بهتری داشته باشم، با بررسی سه چیز شروع می‌کنم: بررسی می‌کنم ضایعات از کجا شروع می‌شوند. از خودم می‌پرسم مردم کجا کارها را تکرار می‌کنند، جایی که مواد خیلی سریع مورد استفاده قرار می‌گیرند، و مشتریان کجا علاقه خود را از دست می‌دهند. اگر فرآیندی هدف مشخصی نداشته باشد، آن را حذف می کنم. اگر پیامی باعث سردرگمی افراد شود، آن را بازنویسی می کنم. اگر یک مرحله هزینه اضافه کند اما ارزشی اضافه نکند، آن را کاهش می دهم. من روند پیگیری را آسان تر می کنم. قدم های کوتاه را دوست دارم. من نقش های واضح را دوست دارم. من زبان ساده را دوست دارم. وقتی یک تیم بداند چه کاری باید انجام دهد و چه زمانی باید آن را انجام دهد، اشتباهات به سرعت کاهش می یابد. من تیم‌های بسته‌بندی را دیده‌ام که پس از تطبیق اندازه‌های جعبه با اندازه‌های سفارش، پرکننده کمتری را هدر می‌دهند. من دیده ام که تیم های فروش پس از استفاده از یک اسکریپت واضح به جای پنج پیام مختلط، زمان کمتری را تلف می کنند. من از اعداد واقعی استفاده می کنم نه حدس و گمان. فروشگاه اینترنتی کوچکی که من با آن کار می‌کردم، محصولات را در جعبه‌هایی می فرستاد که خیلی بزرگ بودند. تیم پرکننده اضافی برای جلوگیری از آسیب اضافه کرد، اما نتیجه استفاده بیشتر از مواد و زمان بسته‌بندی بیشتر بود. اندازه‌های جعبه را تغییر دادیم، یک درج اضافی را برداشتیم و یادداشت بسته‌بندی را کوتاه‌تر کردیم. ضایعات بسته بندی در آن مورد حدود 60 درصد کاهش یافت. تیم همچنین سریع‌تر بسته‌بندی می‌کرد و مشتریان سفارش‌های تمیزتری دریافت می‌کردند. این همان بخشی است که مردم از دست می دهند. ضایعات کمتر نه تنها باعث صرفه جویی در مواد می شود. همچنین می تواند در مصرف انرژی صرفه جویی کند، خطاها را کاهش دهد و مرحله بعدی را آسان تر کند. وقتی فرآیندی سبک تر می شود، کل تیم آن را احساس می کنند. من جریان سفارش بهتر، ذخیره سازی تمیزتر، و بازگشت کمتر پس از تغییرات ساده ای مانند این را دیده ام. اگر مجبور بودم آن را تجزیه کنم، از این روش استفاده می‌کردم: - یک مرحله را که کمکی نمی‌کند حذف کنم - ابزارها و مواد را با کار واقعی مطابقت دهید - پیام را کوتاه و واضح نگه دارید - اعداد را در یک برنامه زمان‌بندی مشخص مرور کنید - مشکلات کوچک را قبل از رشد برطرف کنید. من به دنبال راه‌حل‌های پر زرق و برق نیستم. من به دنبال موارد مفید هستم. یک تغییر کوچک در خط بسته بندی، صفحه محصول یا تنظیم کمپین می تواند نتایج بهتری نسبت به یک طرح بزرگ ایجاد کند که هیچ کس به خوبی از آن استفاده نمی کند. به همین دلیل است که من به یک قانون ساده اعتماد دارم: کمتر هدر دهید، بیشتر اندازه بگیرید، آنچه را که کار می کند نگه دارید. وقتی کار تمیزتر باشد، معمولاً نتایج به دست می آید. با ما در Lumin.zheng تماس بگیرید: Mr.Zheng@huaduo-petsoph.com/WhatsApp +8613601813845.

Taiichi Ohno 1988 سیستم تولید تویوتا فراتر از تولید در مقیاس بزرگ W Edwards Deming 1986 Out of the Crisis Eliyahu M Goldratt and Jeff Cox 1984 The Goal A Process of Ingoing Improvement James P Womack and Daniel T Jones 1996 Weesteal Thinking and Daniel T Jones شینگو 1989 مطالعه سیستم تولید تویوتا از دیدگاه مهندسی صنایع