30 درصد تولید سریعتر؟ بله، و این یک دروغ نیست.

من بارها و بارها همان شکایت را می شنیدم: کار شلوغ به نظر می رسید، اما خط همچنان خیلی آهسته حرکت می کرد. سفارشات انباشته شده است. مردم مشغول ماندند. خروجی با تلاش مطابقت نداشت. این شکاف جایی است که بیشتر مشکلات تولید شروع می شود. وقتی به یک خط تولید کند نگاه می کنم، معمولاً یک شکست بزرگ نمی بینم. تاخیرهای کوچک زیادی می بینم. بخشی دیر می رسد. انتقال مشخص نیست. یک کارگر منتظر یک ابزار است. یک مرحله تکرار می شود زیرا بررسی اول ضعیف بود. یک مدیر تنها پس از پایان شیفت متوجه مشکل می شود. به همین دلیل است که یک نتیجه تولید 30٪ سریعتر می تواند واقعی باشد. جادو نیست. شانس نیست. فقط مکث های کمتر، اشتباهات کمتر و جریان تمیزتر. من این را در یک خط بسته بندی کوچک که با آن کار کردم دیده ام. تیم ماهر بود، اما این روند پر از توقف بود. جعبه ها نزدیک میز منتظر بودند. برچسب ها دو بار بررسی شدند. مواد در یک گاری در یک زمان آورده می شد. پس از تغییر جریان، خط با توقف و رفت کمتر حرکت کرد و خروجی نزدیک به 30 درصد افزایش یافت. تیم سخت تر کار نکرد. آنها با اصطکاک کمتری کار می کردند. چه چیزی باعث تفاوت شد؟ من همیشه با همین سوالات شروع می کنم: - کار کجا متوقف می شود؟ - کدام مرحله تکرار می شود؟ - کارگران بیشتر منتظر چه چیزی هستند؟ - کدام کار بیشتر دوباره کاری را ایجاد می کند؟ - کدام بخش از فرآیند به جای یک قانون روشن به حافظه بستگی دارد؟ این سوالات ساده به نظر می رسند. آنها اهمیت زیادی دارند. یک خط سریعتر معمولاً با نظم بهتر شروع می شود نه فشار بیشتر. من دوست دارم کار را به قطعات کوچک تقسیم کنم. پروسه کامل را نقشه برداری کنید. من یک کار کامل را از ابتدا تا انتها تماشا می کنم. من حدس نمی زنم. من هر مرحله، هر انتظار و هر تحویل را یادداشت می کنم. این نشان می دهد که کجا زمان از دست می رود. انتظار پنهان را برش دهید وقتی افراد جستجو می کنند، راه می روند، می پرسند یا منتظر می مانند، زمان زیادی از دست می رود. ابزارها، قطعات و برچسب ها را نزدیک محل استفاده قرار می دهم. زمانی که تیم نیازی به شکار اقلام نداشته باشد، خط فعال می ماند. یک روش واضح تنظیم کنید وقتی هر فردی کار را به روشی متفاوت انجام می دهد، سرعت کاهش می یابد. من یک روش ساده را ترجیح می دهم که همه بتوانند از آن پیروی کنند. این سردرگمی را کاهش می دهد و کار را ثابت نگه می دارد. کیفیت را زود بررسی کنید اگر اشتباهی دیر پیدا شود، تیم دو بار هزینه آن را پرداخت می کند. من بررسی های سریع در هر مرحله کلیدی را دوست دارم. یک بررسی کوچک در لحظه مناسب باعث صرفه جویی در تعمیر طولانی مدت می شود. از مرور روزانه استفاده کنید من منتظر گزارش هفتگی برای تشخیص مشکل نیستم. من هر روز به خط نگاه می کنم. می‌پرسم چه چیزی باعث کاهش سرعت آن شد، چه چیزی باعث دوباره کاری شد، و چه چیزی را می‌توانیم حذف کنیم. یک مثال واقعی در ذهنم می ماند. یک بسته بندی غذای کوچک یک خط داشت که مدام هدفش را گم می کرد. تیم سرعت پایین را مقصر دانستند، اما مسئله واقعی تاخیر بین پر کردن و آب بندی بود. یکی از کارگران باید بچرخد، برسد و منتظر سینی بعدی بماند. چیدمان میز را تغییر دادیم، قفسه سینی را نزدیک‌تر کردیم و هر مرحله را روی زمین علامت‌گذاری کردیم. ما همچنین یک بررسی ساده برای کیفیت مهر و موم به تیم دادیم. نتیجه کمال فوری نبود، اما خط صاف تر شد و تیم در همان الگوی تغییر به سطح خروجی بسیار بهتری رسید. این همان بخشی است که بسیاری از مردم از دست می دهند. نتیجه تولید سریعتر فقط مربوط به ماشین ها نیست. در مورد جریان است. این در مورد مراحل روشن است. این در مورد حذف زباله هایی است که در دید آشکار پنهان می شوند. اگر بخواهم یک قانون ساده بیان کنم، این است: قدم بعدی را آسان کنید. هنگامی که مرحله بعدی نزدیک، روشن و آماده است، خط حرکت می کند. وقتی دور، مبهم یا مسدود است، زمان به بیرون نشت می کند. همچنین به تیم ها یادآوری می کنم که به قیمت کنترل سرعت را تعقیب نکنند. اگر کار سریعتر شود اما عیوب افزایش یابد، سود از بین می رود. من ترجیح می‌دهم یک خط ثابت با توقف‌های کمتر را ببینم تا یک خط عجولانه که اصلاحات بیشتری ایجاد کند. به همین دلیل است که به تغییرات کوچک اعتماد دارم. چیدمان بهتر انتقال واضح تر زمان جستجوی کوتاه تر یک بررسی سریع این تغییرات ممکن است ساده به نظر برسند، اما دستاوردهای واقعی ایجاد می کنند. اگر می خواهید تولید سریع تری داشته باشید، از جایی که مردم منتظر هستند شروع کنید. با مرحله ای شروع کنید که باعث تکرار کار می شود. با کاری که به حافظه بستگی دارد شروع کنید. آنجاست که زمان اضافی پنهان می شود.

من قبلاً فکر می کردم خط تولید ما "به اندازه کافی شلوغ است". مردم سخت کار می‌کردند، ماشین‌ها کار می‌کردند و دستورات در حال حرکت بودند. با این حال اعداد داستان متفاوتی را بیان می کردند. ما مدام در مکان های کوچک زمان را از دست می دادیم. یک قسمت دیر رسید. یک انتقال از دست رفت. در حالی که شخصی به دنبال مواد می گشت، دستگاهی بیکار نشست. هیچ یک از این مسائل به خودی خود بزرگ نبود. آنها با هم سرعت ما را کم کردند. مشکل واقعی همین بود. نه تلاش نه مهارت. مشکل جریان بود. من با تماشای خط از ابتدا تا انتها شروع کردم، درست مانند یک مشتری که از وعده تا تحویل سفارش را تماشا می کند. هر تاخیری را که دیدم یادداشت کردم. من دنبال حدس و گمان نبودم. ردیابی کردم که زمان کجا ناپدید شد. چیزی که من پیدا کردم ساده بود. مراحل زیادی داشتیم که به حافظه بستگی داشت. ما هیچ استاندارد مشخصی برای انتقال نداشتیم. ما مواد را در مکان‌هایی ذخیره می‌کردیم که مرتب به نظر می‌رسیدند، اما با استفاده روزانه مطابقت نداشتند. بین شیفت ها نیز شکاف های ارتباطی کوچکی داشتیم. یک یادداشت از دست رفته می تواند ساعت بعد را کند کند. من سعی نکردم همه چیز را به یکباره درست کنم. روی نکاتی تمرکز کردم که بیشترین انتظار را به همراه داشت. من کارمان را به پنج روش عملی تغییر دادم: 1. من تمام مراحلی را که هر مرحله را روی کاغذ ترسیم کردم، از مصرف مواد اولیه تا بسته بندی نهایی، ترسیم کردم. این باعث شد تاخیرهای پنهان به راحتی قابل مشاهده باشند. کاری که روی زمین «طبیعی» به نظر می‌رسید، گاهی اوقات 10 دقیقه اضافه می‌کرد، زیرا هیچ کس مالک قدم بعدی نبود. وقتی آن را به وضوح دیدم، تعمیر آسان تر شد. 2. حرکت اضافی را حذف کردم برخی از کارگران مجبور بودند برای ابزارها، برچسب ها و قطعات به جلو و عقب بروند. به نظر کوچک می آمد. این نبود. موارد پر استفاده را به هر ایستگاه نزدیکتر کردم. من فقط ابزار مورد نیاز را در دسترس نگه داشتم. من همچنین به هر مورد یک مکان ثابت دادم، بنابراین کسی مجبور نشد بپرسد چیزی کجاست. تغییر به نظر اساسی می رسید، اما هر روز در زمان زیادی صرفه جویی می کرد. 3. هر انتقال را واضح تر کردم تیم ما بر یادآوری های شفاهی تکیه کرده بود. که در روزهای خوب کار می کرد. وقتی طبقه شلوغ شد شکست خورد. من یک یادداشت شیفت ساده و یک چک لیست کوتاه برای هر دسته معرفی کردم. گزارش طولانی نیست بدون فرم پیچیده فقط نکات کلیدی: - چه چیزی تمام شد - چه چیزی در انتظار بود - چه چیزی نیاز به توجه داشت - چه مسئله ای پیش آمد این عادت کوچک باعث سردرگمی بین شیفت ها شد. 4. من یک روش استاندارد برای انجام کارهای تکراری تعیین کردم قبل از این، افراد مختلف یک کار را به روش های مختلف انجام می دادند. برخی از مراحل سریعتر بود. برخی امن تر بودند. برخی باعث دوباره کاری شدند. من بهترین نسخه از هر کار تکراری را تماشا کردم و آن را به یک روش مشترک تبدیل کردم. من دستورالعمل ها را کوتاه و مستقیم نگه داشتم. ما هر بار از یک سکانس استفاده کردیم. این امر آموزش را نیز آسان تر کرد. کارکنان جدید نیازی به حدس زدن نداشتند. 5. من هر هفته تاخیرها را بررسی می کردم نمی خواستم تغییرات بعد از چند روز خوب محو شوند. بنابراین من یک بررسی هفتگی ساده انجام دادم. من به سه چیز نگاه کردم: - جایی که منتظر بودیم - جایی که موارد را دوباره کار کردیم - جایی که مجبور بودیم جریان را قطع کنیم این به من کمک کرد تا مسائل جدید را زودتر تشخیص دهم. همچنین تیم را درگیر نگه داشت. مردم متوجه شدند که بازخورد آنها منجر به تغییرات واقعی می شود، بنابراین بیشتر صحبت می کردند. پس از این تغییرات، چرخه تولید ما حدود 30 درصد سریعتر شد. من می خواهم مراقب آن شماره باشم. این از یک حرکت بزرگ اتفاق نیفتاد. این از مجموعه ای از اصلاحات کوچک به دست آمد که هر یک اصطکاک را از فرآیند حذف می کند. به همین دلیل به نتیجه اعتماد دارم. از خود کار آمد. چیزی که من یاد گرفتم این است: خط تولید سریعتر همیشه به معنای فشار بیشتر نیست. اغلب در مورد حذف مراحلی است که کمکی نمی کنند. وقتی به گذشته نگاه می کنم، بزرگترین تغییر ذهنیت من بود. من از پرسیدن، "چگونه مردم را بیشتر کار کنیم؟" شروع به پرسیدن کردم، "چه چیزی مانع کار ما شده است؟" این سوال همه چیز را تغییر داد. اگر تیم شما احساس می‌کند مشغول است اما باز هم عقب می‌ماند، من با همان روشی که استفاده کردم شروع می‌کنم: - روند واقعی را ترسیم کنید - نقاط انتظار را پیدا کنید - حرکت غیر ضروری را کاهش دهید - تکرار کار را استاندارد کنید - به طور منظم تاخیرها را مرور کنید. و هنگامی که گردش کار تمیز است، سرعت به روش طبیعی تری دنبال می شود.

من بارها و بارها همان نقطه درد را از مشتریان می شنیدم: آنها به خروجی بیشتری نیاز داشتند، اما نمی توانستند کارهای شلخته را بپردازند. من خودم این فشار را احساس کردم. وقتی سرعت بالا رفت، پیش‌نویس‌ها به هم ریخته شدند، ویرایش‌ها روی هم انباشته شدند و قطعه آخر لبه خود را از دست داد. بعد از اینکه تعقیب سرعت را متوقف کردم و شروع به ساختن یک فرآیند تمیزتر کردم، دیدگاه من تغییر کرد. اکنون با یک مختصر واضح شروع می کنم. من هدف، نیاز خواننده، پیام کلیدی و اقدامی را که می‌خواهم خواننده انجام دهد، یادداشت می‌کنم. وقتی آن نکات ثابت می مانند، انرژی کمتری را برای حدس زدن تلف می کنم. پیش نویس من سریعتر حرکت می کند زیرا هر چند سطر را متوقف نمی کنم تا جهت را دوباره بررسی کنم. من همچنین ساختار ساده ای را نگه می دارم که بتوانم دوباره از آن استفاده کنم. برای نوشتن محتوا، از باز کردن کوتاه، بدنه ای که یک مشکل را به قسمت های کوچک تقسیم می کند و بسته شدنی که طبیعی است استفاده می کنم. برای صفحات محصول، من از همین ایده پیروی می کنم. من با درد کاربر رهبری می کنم، سپس فایده را توضیح می دهم، سپس نحوه عملکرد آن را نشان می دهم. این جریان باعث صرفه جویی در زمان و خواندن پیام آسان می شود. یک مورد برای من ماند. یک فروشگاه اینترنتی کوچک از من خواست تا در مورد کپی هفتگی محصول کمک کنم. تیم آنها خواهان تحویل سریع‌تر بود، اما آنها همچنین می‌خواستند متن به نظر انسانی برسد و با صدای برند مطابقت داشته باشد. من یک گردش کار ثابت برای آنها ایجاد کردم: یک فرم دریافت کوتاه، یک لیست کلمات کلیدی، یک الگوی پیش نویس، و یک دور بررسی. تیم آنها ارسال یادداشت های طولانی و پشت سر هم را متوقف کردند. کپی پایدارتر شد و روند تأیید سبک تر شد. متوجه شدم که بهترین سود فقط سرعت نیست. استرس کمتری داشت وقتی می نویسم به مثال های واقعی هم تکیه می کنم. اگر خدماتی را توصیف کنم، از صحنه ای ساده از زندگی تجاری روزمره استفاده می کنم. اگر مزیتی را توضیح دهم، آن را به کاری که خواننده از قبل می‌داند متصل می‌کنم، مانند پاسخ دادن به مشتریان، تهیه تبلیغات یا انتشار صفحه محصول. این باعث می شود محتوا احساس نزدیکی و کاربردی داشته باشد. خوانندگان به آنچه می توانند تصویر کنند اعتماد دارند. قانون من ساده است: سرعت باید از وضوح ناشی شود، نه از عجله. من با حذف نویز، نگه داشتن یک پیام در هر بخش و استفاده از کلماتی که به راحتی خوانده می شوند، در زمان صرفه جویی می کنم. من دنبال جملات طولانی نیستم فقط برای اینکه قوی به نظر برسم. من می خواهم خواننده یکباره موضوع را بفهمد. اگر خروجی سریع‌تر با کیفیت ثابت می‌خواهید، من با یک طرح تمیز، یک صدای واضح و یک مسیر بررسی شروع می‌کنم. این ترکیب کار را در حرکت نگه می دارد و نتیجه را ثابت نگه می دارد.

قبلاً فکر می کردم تاخیر در تولید فقط بخشی از کار است. دستورات وارد می شد، وظایف انباشته می شد، اشتباهات کوچک مدام ظاهر می شد و هر تاخیر کل تیم را به عقب راند. فشار فقط به خاطر سرعت نبود. این همچنین در مورد استرس، از دست دادن دست دادن و کارهایی بود که باید دو بار انجام می شد. زمانی که من به دنبال راه حلی سریع نبودم و شروع به بررسی روند کامل کردم، این تغییر کرد. یاد گرفتم که کاهش زمان تولید به معنای فشار آوردن به مردم نیست. این در مورد از بین بردن اصطکاک است. این در مورد آسان تر کردن هر مرحله برای تکرار، آسان تر برای بررسی و آسان تر تحویل دادن است. در اینجا روشی است که من اکنون به آن می پردازم. من با تنگنا شروع می کنم. هر جریان تولیدی یک مرحله دارد که همه چیز را کند می کند. ممکنه تایید باشه ممکن است آماده سازی مواد باشد. ممکن است راه اندازی دستگاه باشد. ممکن است بررسی محتوا باشد. وقتی به یک پروژه نگاه می‌کنم، یک سوال ساده می‌پرسم: کجای کار حرکت نمی‌کند؟ من یک بار با یک تیم بسته بندی کوچک کار می کردم که مدام پنجره های اعزام را گم می کردند. ابتدا خط چاپ را مقصر می دانستند. پس از اینکه فرآیند را از نزدیک مشاهده کردیم، متوجه شدیم که تاخیر واقعی قبل از چاپ است. فایل های طراحی برای اصلاحات کوچک، یک به یک بازگردانده می شدند. این بدان معنی بود که چاپگرها منتظر بودند، بسته بندی ها منتظر بودند و تیم انبار منتظر بودند. ما مرحله بررسی فایل را اصلاح کردیم، یک چک لیست واضح تنظیم کردیم و پیام های رفت و برگشتی را کاهش دادیم. نتیجه جادو نبود. جریان تمیزتر بود من قبل از شروع کار از قوانین واضح استفاده می کنم. بسیاری از ضررهای تولید ناشی از دستورالعمل های نامشخص است. مردم به دلیل تنبلی سرعتشان را کم نمی کنند. آنها سرعت خود را کاهش می دهند زیرا نیاز به حدس زدن دارند. وقتی می‌خواهم روند نرم‌تری داشته باشم، مطمئن می‌شوم که همه موارد مشابه را می‌بینند: - آنچه باید ساخته شود - استاندارد چگونه است - چه کسی کار را بررسی می‌کند - چه چیزی انجام شده است - چه چیزی باید زودتر پرچم‌گذاری شود. من همچنین قالب را برای خواندن آسان نگه می دارم. یک صفحه بهتر از پنج صفحه یادداشت ترکیبی است. چک لیست کوتاه بهتر از یک رشته پیام طولانی است. وقتی تیم می داند چه چیزی را دنبال کند، با تردید کمتری حرکت می کند. قبل از تعقیب سرعت، دوباره کاری را قطع کردم. Rework ظرفیت تولید را به سرعت می خورد. کاری که دو بار انجام شود فقط تلاش بیهوده نیست. ریتم کل تیم را می شکند. از خودم می پرسم که خطاها معمولا از کجا شروع می شوند. گاهی اوقات موضوع تمرین ضعیف است. گاهی اوقات مشکل یک نمونه مرجع گم شده است. گاهی اوقات مسئله، انتقال بین تیم هایی است که هرگز به هم نمی رسند. یکی از دوستان من یک تجارت تجاری سفارشی را اداره می کند. خدمه او سفارشات را دوباره می ساختند زیرا رنگ ها روی صفحه و آیتم نهایی متفاوت به نظر می رسید. او آن را با استاندارد کردن مرحله بررسی نمونه حل کرد. او قبل از شروع تولید، یک مجموعه مرجع ثابت را به مشتریان نشان داد. شکایات کاهش یافت و تیم از هدر دادن کار روی تغییرات قابل اجتناب جلوگیری کرد. من همین ایده را در روند خودم دنبال می کنم. ترجیح می‌دهم کمی بیشتر تلاش کنم تا اینکه بعداً با انجام مجدد کامل هزینه آن را پرداخت کنم. تکرار کارهای کوچک را آسان تر می کنم. زمانی که مردم هر روز از اختراع این فرآیند دست بردارند، تولید سریع‌تر می‌شود. تکرار وقتی از جریان محافظت می کند خسته کننده نیست. به همین دلیل است که من الگوها، مراحل استاندارد و چک لیست های مشترک را دوست دارم. آنها به تیم پایگاهی می دهند تا از آنجا کار کند. آنها همچنین به افراد جدید کمک می کنند تا سریعتر بپیوندند. این را در تولید محتوا نیز دیده ام. وقتی یک تیم ساختار ثابتی برای خلاصه ها، پیش نویس ها، ویرایش ها و تایید دارد، کار با سردرگمی کمتری پیش می رود. نویسندگان می دانند چه چیزی را تحویل دهند. ویراستاران می دانند که به دنبال چه چیزی باشند. مشتریان می دانند چه انتظاری دارند. همین ایده در یک طبقه کارخانه، در یک انبار و در یک تیم خدماتی کار می کند. من ارتباط را محکم نگه می دارم. زنجیره پیام طولانی همه چیز را کند می کند. بنابراین به‌روزرسانی‌های مبهم مانند «کار بر روی آن» یا «تقریباً انجام شده» را انجام دهید. من به‌روزرسانی‌های کوتاه و مستقیم را ترجیح می‌دهم: - چه چیزی تمام شده است - چه چیزی مسدود شده است - چه چیزی نیاز به تأیید دارد - چه چیزی نیاز به تصمیم دارد این سبک افراد را از انتظار در تاریکی باز می‌دارد. همچنین به من کمک می کند مشکلات را زود تشخیص دهم. تیم تولیدی که من به آنها توصیه کردم تقریباً یک ساعت در روز را از دست می دادند زیرا مردم بارها و بارها سؤالات مشابهی را می پرسیدند. ما یک تابلوی به‌روزرسانی مشترک و یک بررسی روزانه تنظیم کردیم. سر و صدا کاهش یافت. تمرکز تیم بیشتر شد. کار در یک خط تمیزتر حرکت کرد. من نقاط انتقال را از نزدیک تماشا می کنم. اکثر تاخیرها در کار اصلی اتفاق نمی افتد. آنها زمانی اتفاق می‌افتند که کار از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود. یک طراح تمام می کند. یک داور آماده نیست. تامین کننده قطعات را دیر ارسال می کند. دستگاهی منتظر راه اندازی است. بسته بندی منتظر برچسب هاست. من به آن دسته‌بندی‌ها توجه می‌کنم، زیرا به راحتی از دست می‌روند. اگر یک انتقال ضعیف باشد، بقیه مراحل حتی زمانی که همه سخت کار می کنند کند به نظر می رسد. وقتی یک دست‌دف ضعیف پیدا می‌کنم، می‌پرسم قبل از شروع مرحله بعدی چه چیزی باید آماده شود. این یک سوال اغلب یک راه حل را نشان می دهد. من یک چشم روی داده ها دارم. من برای بهبود تولید نیازی به داشبورد بزرگ ندارم. من فقط به چند شماره نیاز دارم که بتوانم به آنها اعتماد کنم. من به موارد زیر نگاه می‌کنم: - طول چرخه - میزان خطا - دوره‌های انتظار - تکرار کار - تأخیر در تأیید من از آنها برای تعقیب کمال استفاده نمی کنم. من از آنها برای انتخاب بهتر استفاده می کنم. این همان بخشی است که بسیاری از تیم ها از دست می دهند. تأخیر را احساس می کنند، اما آن را اندازه نمی گیرند. هنگامی که آنها آن را اندازه گیری می کنند، مشاهده الگوی بسیار آسان تر می شود. من آموخته ام که کاهش زمان تولید کمتر به سرعت و بیشتر به طراحی مربوط می شود. وقتی فرآیند روشن باشد، افراد تلاش کمتری را هدر می دهند. وقتی خلاصه تمیز است، اشتباهات کاهش می یابد. وقتی دست‌اندازها تنگ است، کار به حرکت خود ادامه می‌دهد. وقتی تیم استاندارد را بداند، مدیریت خروجی آسان‌تر می‌شود. من سعی نمی کنم سرعت را به یک سیستم خراب تحمیل کنم. من سیستم را درست می کنم، سپس سرعت دنبال می شود. این همان درسی است که مدام به آن بازمی گردم. اگر تولید کند احساس می شود، پاسخ همیشه فشار بیشتر نیست. اغلب، پاسخ ساده تر است: مراحلی را که نباید وجود داشته باشند بردارید، مرحله بعدی را آسان تر کنید و اجازه دهید کار بدون اصطکاک حرکت کند.

من بارها و بارها همین مشکل را دیده‌ام: تیم سخت کار می‌کند، اما تولید همچنان کند است. سفارشات انباشته می شوند. مردم منتظرند ماشین ها به دلایل کوچکی که در ابتدا بی ضرر به نظر می رسند بیکار می مانند. یک ابزار گم شده است. فایلی آماده نیست انتقال بیش از حد طول می کشد. یک کار دوباره انجام می شود زیرا دستورالعمل ها واضح نبودند. وقتی به یک خط تولید کند نگاه می کنم، معمولاً یک شکست بزرگ نمی بینم. تاخیرهای کوچک زیادی می بینم که مدام تکرار می شوند. به همین دلیل است که من یک رویکرد ساده را دوست دارم. من سعی نمی کنم همه چیز را یکباره درست کنم. من با قسمت هایی شروع می کنم که بیشترین زمان را تلف می کنند. من با تماشای گردش کار کامل شروع می کنم. از اولین درخواست تا خروجی نهایی کار را دنبال می کنم. چند سوال اساسی می پرسم: کجای کار مکث می کند؟ مردم کجا منتظر تایید هستند؟ خطاها اغلب در کجا ظاهر می شوند؟ کدام مرحله باعث سردرگمی می شود؟ در یک فروشگاه بسته بندی که من بازدید کردم، تیم مدام دستگاه را مقصر می دانست. ماشین مشکل اصلی نبود. جعبه ها در طرف دیگر اتاق ذخیره شده بود و کارگران تمام روز به این طرف و آن طرف می رفتند. این تنظیم کوچک زمان بیشتری را نسبت به خود دستگاه تلف کرد. بعد از اینکه جعبه‌ها را کنار خط جابه‌جا کردند، کل فرآیند سبک‌تر شد. این همان راه حلی است که من به آن اعتماد دارم. من به دنبال تنگناها هستم. گلوگاه همیشه بلند نیست. گاهی اوقات در یک بررسی آهسته، یک قسمت گم شده یا فردی که باید موارد زیادی را تأیید کند پنهان می شود. از تیم می خواهم که دقیقاً نقطه ای را که کار کند می شود به من نشان دهد. نه حدس. نکته دقیق سپس مراحل اضافی را حذف می کنم. بسیاری از تیم ها مراحلی را حفظ می کنند که دیگر کمکی نمی کند. یک فرم دو بار پر می شود. یک گزارش در برگه دیگری کپی می شود. یک سرپرست سه بار همان جزئیات را بررسی می کند. من ترجیح می دهم فقط آنچه را که کار را پشتیبانی می کند نگه دارم. اگر مرحله ای کیفیت، ایمنی یا کنترل را بهبود نبخشد، آن را زیر سوال می برم. این عادت به تنهایی می تواند زمان زیادی را ذخیره کند. من همچنین از کار استاندارد شفاف استفاده می کنم. وقتی مردم بدانند «خوب» چه شکلی است، سریع‌تر حرکت می‌کنند. من دستورالعمل های ساده ای می نویسم. من آنها را کوتاه می کنم. آنها را در جایی قرار می دهم که کار اتفاق می افتد. من هر بار از همان قالب استفاده می کنم تا تیم انرژی را در حدس زدن هدر ندهد. وقتی روند هر روز متفاوت به نظر می رسد، سرعت کاهش می یابد. وقتی فرآیند ثابت بماند، افراد می توانند بر خروجی تمرکز کنند. آموزش هم مهمه منظورم کلاس درس طولانی نیست. منظورم آموزش عملی در محل کار است. من تکلیف را نشان می دهم. من تماشا می کنم که شخص آن را تکرار می کند. اشتباهات کوچک را زود اصلاح می کنم. من دیده ام که کارکنان جدید یک خط را کاهش می دهند زیرا می ترسند حرکت اشتباهی انجام دهند. هنگامی که آنها مراحل را در یک محیط آرام یاد گرفتند، سرعت آنها به طور طبیعی بهبود یافت. سرعت اعتماد به نفس بیش از آنچه بسیاری از مدیران انتظار دارند تغییر می کند. به چیدمان هم دقت می کنم. چیدمان ضعیف باعث می شود مردم تمام روز راه بروند، خم شوند، بچرخند و جستجو کنند. چیدمان بهتر ابزارهای مناسب را به کار نزدیک می کند. دسترسی به قطعات باید آسان باشد. برچسب ها باید به راحتی خوانده شوند. موارد مشترک نباید دور از خط قرار گیرند. این کوچک به نظر می رسد. در کار روزانه کم نیست. من دوست دارم از یک قانون ساده استفاده کنم: اگر فردی مدام به یک مورد می رسد، راه می رود یا به جستجوی آن می پردازد، چیدمان به کمک نیاز دارد. من یک شماره اصلی را پیگیری می کنم. نه ده. یکی این عدد ممکن است زمان چرخه، خروجی در هر شیفت، نرخ کار مجدد یا زمان انتظار باشد. من معیاری را انتخاب می کنم که پیشرفت واقعی را نشان می دهد. وقتی تعداد زیادی را تماشا می کنم، تمرکزم را از دست می دهم. وقتی یک عدد واضح را تماشا می کنم، می توانم ببینم که آیا تغییر کار می کند یا خیر. من همچنین از افرادی که کار را انجام می دهند، بازخورد صادقانه درخواست می کنم. آنها معمولاً می دانند زمان کجا ناپدید می شود. آنها می دانند که کدام مرحله به نظر کثیف است. آنها می دانند که کدام فرم خیلی طول می کشد. آن‌ها می‌دانند که کدام دستگاه قبل از اینکه به مشکل بزرگ‌تری تبدیل شود نیاز به توجه دارد. برخی از بهترین ایده‌هایی که من استفاده کرده‌ام، از افرادی که روی زمین بودند، نه از یک اتاق جلسه، به دست آمدند. یک بار یک تکنسین به من گفت که یک سطل کوچک خیلی پایین گذاشته شده بود که او را مجبور می کرد صدها بار در روز خم شود. ارتفاع را تغییر دادیم. کار بلافاصله راحت تر شد. بدون بودجه زیاد بدون درام فقط یک تنظیم بهتر اگر بخواهم راه ساده ای را برای سرعت بخشیدن به تولید شرح دهم، آن را به این صورت ادامه می دهم: کار را تماشا کنید. مکث را پیدا کنید مرحله اضافی را قطع کنید. تکرار کار را آسان کنید. ابزارها را در جایی قرار دهید که مردم به آنها نیاز دارند. با تمرین واقعی تمرین کنید. یک عدد واضح را بررسی کنید. این راهی است که من به آن اعتماد دارم زیرا در تنظیمات معمولی کار می کند، نه تنها در شرایط ایده آل. من معتقد نیستم با درخواست از مردم برای عجله تولید سریعتر می شود. وقتی روند مبارزه با آنها متوقف شود، سریعتر می شود. این همان بخشی است که بسیاری از تیم ها از دست می دهند. زمانی که باید کار را ساده‌تر کنند، بیشتر فشار می‌آورند. من شاهد دستاوردهای ثابتی از تغییرات کوچکی بوده‌ام که با دقت انجام شده‌اند. انتقال تمیزتر چک لیست کوتاه تر مکان ابزار بهتر یک دستور واضح تر این حرکات زرق و برق دار نیستند، اما روز را به شیوه ای واقعی تغییر می دهند. اگر بخواهم تولید سریع تری داشته باشم، از خود کار شروع می کنم. نه با سر و صدا نه با سرزنش فقط راه حل کوچک بعدی که تاخیر را از بین می برد و به تیم کمک می کند تا با تلاش کمتری حرکت کند.

من یک چیز را بعد از گذراندن سال ها در اطراف تیم های تولید یاد گرفتم: استرس معمولاً در جایی که فرآیند نامشخص است افزایش می یابد. سفارشات انباشته می شوند. ماشین آلات منتظر تعمیر هستند. مردم سخت کار می کنند، با این حال خروجی همچنان کاهش می یابد. فشار به سرعت گسترش می یابد و تیم دوباره و دوباره شروع به حل مشکلات مشابه می کند. وقتی این اتفاق می افتد سعی نمی کنم بیشتر فشار بیاورم. سعی می کنم کار را ساده تر کنم. این تغییر خیلی تغییر می کند. من با نگاه کردن به گلوگاه شروع می کنم، نه کل طبقه. وقتی یک قدم از سرعت خود کم می شود، بقیه خط آن را احساس می کنند. یک تاخیر کوچک در تامین مواد می تواند کل روز را متوقف کند. یک ابزار گم شده می تواند یک ساعت را تلف کند. یک انتقال مبهم می تواند خطاهایی ایجاد کند که هزینه بیشتری را نیز به همراه داشته باشد. من این را در یک کارگاه بسته بندی کوچکی که با آن کار می کردم دیده ام. تیم آنها تحویل دیرهنگام را مقصر می دانستند، اما مسئله اصلی یک مرحله برچسب زدن بود که فقط یک نفر می دانست چگونه آن را به خوبی انجام دهد. وقتی آن شخص غایب بود، صف متوقف شد. ما روند را یادداشت کردیم، دو کارمند دیگر را آموزش دادیم و فشار به سرعت کاهش یافت. این همان تغییری است که من به آن اعتماد دارم. من گام‌های واضحی می‌سازم که مردم می‌توانند بدون حدس زدن دنبال کنند. یک فرآیند خوب به زبان فانتزی نیاز ندارد. این نیاز به اقدامات ساده، نقش‌های روشن، و نظم کاری تمیز دارد. من دوست دارم سه سوال بپرسم: چه اتفاقی باید بیفتد؟ چه کسی باید آن را انجام دهد؟ بعد چه اتفاقی باید بیفتد؟ وقتی تیم بتواند بدون سردرگمی به این سؤالات پاسخ دهد، کار بهتر انجام می شود. مردم انرژی خود را برای تصمیمات کوچک هدر نمی دهند. آنها روی کار تمرکز می کنند. من همچنین به اعداد روزانه دقت می کنم. گزارش های بزرگی نیست اعداد کوچک. امروز چند واحد اومد؟ چند نفر تاخیر داشتند؟ چند مورد قبل از حمل و نقل ثابت شد؟ این اعداد نشان می دهد که استرس از کجا شروع می شود. من از آنها برای سرزنش مردم استفاده نمی کنم. من از آنها برای تشخیص الگوها استفاده می کنم. یکی از مشتریان من زمانی معتقد بود که به کارکنان بیشتری نیاز دارند. پس از یک هفته پیگیری، متوجه شدیم که بررسی مواد در شروع هر شیفت بسیار کند بود. تیم هر روز صبح منتظر همان قسمت های گم شده بود. روند بررسی را تغییر دادیم و قطعات را به خط نزدیکتر کردیم. خروجی بالا رفت و تیم احساس عجله کمتری کرد. این نتیجه بیشتر از اضافه کردن افراد بیشتر اهمیت داشت. من همچنین معتقدم یک تیم تولید آرام نیاز به انتقال بهتر دارد. استرس زیادی از ارتباطات ضعیف ناشی می شود. یک نفر یک کار را تمام می کند، شخص دیگری آن را برمی دارد و مرحله بعدی مشخص نیست. اشتباهات کوچک از آنجا شروع می شود. من یادداشت‌های کوتاه نوشته، به‌روزرسانی‌های شیفت روشن و یک مکان ثابت برای هر فهرست کار را ترجیح می‌دهم. اگر کسی بتواند ببیند چه کاری انجام شده است، چه چیزی در انتظار است و چه چیزی نیاز به توجه دارد، مدیریت روز آسان‌تر می‌شود. من قوانین را ساده نگه می دارم. از یک فرم استفاده کنید از یک مکان برای به روز رسانی استفاده کنید. برای هر کار از یک نام واضح استفاده کنید. این نوع ساختار باعث صرفه جویی در زمان و کاهش اصطکاک می شود. همچنین در طول روز جا برای چک های کوتاه مدت باز می کنم. جلسات طولانی نیست سخنرانی های طولانی نیست. یک بررسی سریع می تواند کافی باشد. آیا خط در حال حرکت است؟ آیا در هیچ بخشی کوتاهی داریم؟ آیا هیچ قدمی بیش از حد انتظار طول کشید؟ این بررسی های کوتاه به من کمک می کند تا مشکلات را زود تشخیص دهم. آنها از تبدیل مسائل کوچک به تاخیرهای طولانی جلوگیری می کنند. یک تغییر ساده اغلب بهتر از یک تغییر بزرگ عمل می کند. من یک تیم نانوایی را به یاد می آورم که هر روز صبح با مشکل مواجه می شد. فرها خوب بود کارکنان ماهر بودند. مشکل از زمان بندی ضعیف آماده سازی بود. وقتی شیفت شروع شد، مواد آماده نبود، بنابراین همه منتظر ماندند و همزمان عجله کردند. کار آماده سازی را به پایان شیفت قبلی منتقل کردیم و یک چک لیست کوتاه نوشتیم. صبح‌ها نرم‌تر می‌شد و تیم به‌مراتب کمتر خسته به نظر می‌رسید. منظور من از تولید بدون استرس این است. این در مورد فشار آوردن به مردم نیست. این در مورد حذف وزن اضافی است که آنها را کند می کند. اگر بخواهم رویکردم را در کلمات ساده خلاصه کنم، این را می گویم: من به دنبال قدمی هستم که بیشترین فشار را ایجاد کند. تکرار آن مرحله را آسان تر می کنم. من به تیم نقش های روشنی می دهم. من اعداد مهم را تماشا می کنم. من ارتباط را کوتاه و تمیز نگه می دارم. وقتی این قطعات با هم کار می کنند، تولید پایدارتر می شود. مردم فشار کمتری را احساس می کنند. کار کنترل بیشتری به نظر می رسد. و نتایج بدون تبدیل روز به دعوا شروع به بهبود می کند. ما از سوالات شما استقبال می کنیم: Mr.Zheng@huaduo-petsoph.com/WhatsApp +8613601813845.

جیمز پی ووماک و دانیل تی جونز 2003 تفکر ناب، زباله‌ها را از بین می‌برد و در شرکت شما ایجاد ثروت می‌کند تایچی اوهنو 1988 سیستم تولید تویوتا فراتر از تولید در مقیاس بزرگ بهره وری و رقابت با کیفیت Shigeo Shingo 1989 مطالعه سیستم تولید تویوتا از دیدگاه مهندسی صنایع Eliyahu M Goldratt و Jeff Cox 2004 هدف فرآیند بهبود مستمر