"ما سالانه 1 میلیون دلار پس انداز کردیم" - مطالعه موردی در داخل

بزرگترین مشکلی که دیدم ساده بود: شرکت در مکان های کوچک ضرر می کرد و ضایعات عادی شده بود. من با یک تجارت الکترونیکی متوسط ​​کار کردم که محصول خوب، فروش ثابت و تیم پرمشغله ای داشت. با این حال سود هر ماه ناچیز بود. مالک مدام همین سوال را می پرسید: "ما در حال رشد هستیم. چرا موجودی بانک آن را نشان نمی دهد؟" من به اعداد و ارقام با تیم مالی نگاه کردم و همان الگویی را یافتم که بسیاری از مشاغل با آن روبرو هستند. هزینه در ابزارهای بسیار زیاد، فروشندگان بسیار، خدمات بسیار کوچک و کارهای دستی بیش از حد توزیع شد. هیچ یک از آن موارد به تنهایی خطرناک به نظر نمی رسید. آنها با هم، نزدیک به 1 میلیون دلار در سال تخلیه کردند. من سعی نکردم همه چیز را قطع کنم. این به فروش آسیب می رساند و تیم را کندتر می کرد. من روی ضایعات، همپوشانی ها و کارهایی تمرکز کردم که هیچ بازده مشخصی نداشتند. این چیزی است که من تغییر دادم. 1. همه هزینه‌های تکراری را که با اشتراک‌ها، مجوزهای نرم‌افزار، آژانس‌ها و قراردادهای خدمات شروع کردم، بررسی کردم. بسیاری از شرکت ها برای ابزارهایی که هیچ کس از آنها استفاده نمی کند هزینه می پردازند. این تیم پنج برنامه نرم افزاری برای کارهایی داشت که فقط به دو مورد نیاز داشت. آنها ابزارهای گزارش دهی تکراری داشتند. آنها خدمات طراحی و ایمیل با صندلی هایی داشتند که برای ماه ها دست نخورده بودند. من یک لیست ساده ساختم: - هزینه - مالک - مورد استفاده - استفاده ماهانه - لغو یا نگه داشتن این لیست باعث شد ضایعات به راحتی دیده شوند. ابزارهای بلااستفاده را بریدیم، صندلی های اضافی را حذف کردیم و چند کار را به یک سیستم مشترک منتقل کردیم. این به تنهایی بخش بزرگی از ضرر سالانه را نجات داد. 2. کاری را پیدا کردم که دو بار انجام می شد این قسمتی بود که مالک را بیشتر متعجب کرد. تیم بازاریابی گزارش‌ها را با دست می‌کشید. تیم عملیات نیز در حال ساخت گزارش های خود بود. تیم فروش دوباره همان داده ها را در برگه دیگری بررسی می کرد. سه تیم، همان تعداد، سه مجموعه ساعت کار. من یک سوال ساده پرسیدم: "چه کسی به این گزارش نیاز دارد و از چه اقدامی پشتیبانی می کند؟" اگر گزارش منتهی به تصمیمی نشد، آن را حذف کردم. ما چندین مرحله دستی را با یک داشبورد مشترک جایگزین کردیم. تیم بازسازی فایل های مشابه را هر هفته متوقف کرد. افراد فضای بیشتری برای کار روی کارهایی داشتند که باعث فروش یا بهبود خدمات می شد. این تغییر باعث صرفه جویی در پول و استرس شد. 3. من فروشندگان را تحت فشار قرار دادم تا با استفاده واقعی مطابقت داشته باشند بسیاری از فروشندگان برای استفاده گسترده قیمت می‌دهند، در حالی که کسب‌وکار فقط به یک بخش کوچک نیاز دارد. من تمام قراردادها را مرور کردم و طرح را با استفاده واقعی مقایسه کردم. در موارد معدودی، زمانی که یک برنامه کمتر کافی بود، تیم در یک سطح برتر قرار داشت. در موارد دیگر، شرکت برای ساعات خدمات ثابتی که هرگز به طور کامل استفاده نشده بود، پرداخت می کرد. من صحبت ها را مستقیم و ساده نگه داشتم: - این چیزی است که ما استفاده می کنیم - این چیزی است که استفاده نمی کنیم - این همان طرحی است که ما نیاز داریم برخی از فروشندگان قیمت را کاهش دادند. برخی دامنه را تغییر دادند. چند تا تعویض شد. آن مرحله بیشتر از آنچه انتظار داشتم نجات داد. درس ساده بود: اگر قراردادی را مرور نکنید، قرارداد همچنان برنده است. 4. من هزینه‌هایی را کاهش دادم که از سود پشتیبانی نمی‌کردند این شرکت هزینه‌های زیبایی داشت که احساس امنیت می‌کرد زیرا مفید به نظر می‌رسیدند. یکی از نمونه‌ها مجموعه‌ای از تبلیغات پولی بود که ترافیک را به همراه داشت اما خریداران را به همراه نداشت. مورد دیگر یک افزونه پشتیبانی بود که باعث می شد تیم احساس کند تحت پوشش قرار می گیرد، اما تقریباً هیچ کس از آن استفاده نکرد. من نپرسیدم: "آیا این خوب به نظر می رسد؟" پرسیدم: آیا این بازپرداخت دارد؟ اگر پاسخ ضعیف بود، یا هزینه را کم کردم یا آن را مکث کردم. این جایی است که فکر می کنم بسیاری از رهبران اشتباه می کنند. آنها از مخارجی که احساس فعال بودن می کند محافظت می کنند، در حالی که هزینه هایی را که به حرکت کسب و کار کمک نمی کند نادیده می گیرند. من خودم این کار را در پروژه های قبلی انجام داده ام. نگه داشتن چیزهایی که آشنا هستند آسان است. بریدن آنها سخت تر است. 5. من تیم را به بخشی از راه حل تبدیل کردم ** کاهش هزینه زمانی که در اوج باقی می ماند با شکست مواجه می شود. من از هر تیم خواستم تا یک هزینه را که کوچک اما آزاردهنده به نظر می رسید، مشخص کند. این به من لیستی داد که به تنهایی از دست می دادم. یک نفر برای سرویسی که از زمانی که تیم گردش کار را تغییر داده است، از آن استفاده نکرده است، یک هزینه تکراری دریافت کرد. دیگری یک افزونه حمل و نقل پیدا کرد که دیگر برای بخشی از کاتالوگ مورد نیاز نبود. مردم روی زمین معمولاً می دانند زباله ها در کجا پنهان می شوند. آنها فقط به جایی برای صحبت نیاز دارند. وقتی تیم متوجه شد که برش ها تصادفی نیست، اعتماد بهبود یافت. آنها فهمیدند که هدف فشار دادن مردم نیست. هدف حذف کشیدن بود. **نتیجه به چه صورت بود در پایان بررسی، این شرکت به اندازه کافی ضایعات را حذف یا کاهش داد تا حدود 1 میلیون دلار در سال صرفه جویی شود. نه به یکباره نه از شانس نه با سخت‌تر کردن تیم. این پس انداز از بسیاری از حرکات کوچک حاصل شد: - ابزارهای استفاده نشده کمتر - کارهای تکراری کمتر - برنامه های فروشنده فشرده تر - ضایعات خدمات کمتر - کار دستی کمتر کسب و کار کار اصلی فروش خود را دست نخورده نگه داشت. تیم هنوز ابزار مورد نیاز خود را داشت. تفاوت این بود که هر هزینه اکنون دلیلی برای وجود داشت. این چیزی است که من از این پرونده یاد گرفتم. صرفه جویی های بزرگ همیشه از نمایش های بزرگ حاصل نمی شود. آنها اغلب از چشمان شفاف و پاکسازی مداوم ناشی می شوند. اگر بخواهم یک نصیحت کنم، این است: اول نپرسید کجا را قطع کنید. بپرسید چه چیزی هنوز برای خودش هزینه می کند. سپس خط به خط ادامه دهید. این رویکرد باعث صرفه جویی زیادی در پول این شرکت شد و می تواند به تیم های دیگر نیز کمک کند.

ما در حال از دست دادن پول در قطعات کوچک بود. هزینه فروشنده در اینجا. ابزاری که هیچ کس در آنجا استفاده نمی کند. کار اضافی در مشاغلی که باید نیمی از زمان را می گرفت. هر مورد کوچک احساس می شد. آنها با هم به سرعت جمع شدند. من مدام همین را از تیم می شنیدم: "ما سرمان شلوغ است، اما بودجه همچنان تنگ تر می شود." آن خط برای من ماند. بنابراین من یک بررسی کامل از جایی که پول می رفت شروع کردم. من با وعده های بزرگ شروع نکردم. من با اعداد شروع کردم. من داده‌های سه ماهه را جمع‌آوری کردم، هر شارژ تکراری را بررسی کردم و با افرادی که هر روز از این ابزار استفاده می‌کردند، نشستم. هدف ساده بود: پیدا کردن زباله بدون آسیب رساندن به کار. اولین مسئله نرم افزار بود. ما مجوز ابزارهایی داشتیم که هر هفته فقط چند نفر آن را باز می کردند. یک تیم از یک طرح برتر استفاده کرد، اما ویژگی‌های اضافی دست نخورده باقی ماندند. بخش دیگری دو ابزار داشت که همین کار را انجام می دادند. هیچ کس برای پرسیدن دلیلش توقف نکرده بود. صندلی های استفاده نشده را کوتاه کردم، ابزارهای تکراری را حذف کردم و چند کاربر را به پلان های پایین تر منتقل کردم. این تغییر به تنهایی بخش بزرگی از هزینه های ماهانه ما را کاهش می دهد. موضوع دوم فرآیند بود. ما برای کارهای دستی پول می دادیم که می شد کم کرد. در یک مورد، یک کار گزارش هفتگی سه نفر و چندین ساعت طول کشید. خود گزارش پیچیده نبود. درد ناشی از کار کپی پیست، ویرایش های دیرهنگام و بررسی های مکرر بود. من با تیم کار کردم تا یک قالب ساده و یک داشبورد مشترک بسازم. این گزارش هنوز وجود داشت، اما زمان پشت آن به شدت کاهش یافت. نیروی کار کمتر خطاهای کمتر استرس کمتر. موضوع سوم خرید بود. بسیاری از سفارشات بدون قاعده مشخص انجام می شد. مدیران مختلف اقلام مشابهی را از فروشندگان مختلف خریداری می کردند. قیمت ها تغییر کرد هزینه های حمل و نقل انباشته شده است. هیچ کس دید کاملی نداشت. من یک مسیر تأیید و یک لیست فروشنده ترجیحی را برای اقلام رایج تنظیم کردم. این به ما کنترل بهتری داد. همچنین تشخیص اتهامات عجیب و غریب قبل از فرود آنها آسان تر می شود. موضوع چهارم قراردادهای خدماتی بود. برخی از قراردادها سال ها باز مانده بود. این اصطلاحات روی کاغذ خوب به نظر می رسید، اما استفاده واقعی تغییر کرده بود. ما همچنان برای سطح حمایتی که دیگر به آن نیاز نداشتیم پرداخت می کردیم. من هر قراردادی را با تیمی که از آن استفاده کرده بود، بررسی کردم. اگر سرویس وزن خود را بالا نمی برد، من یک ردیف پایین تر مذاکره کردم یا آن را حذف کردم. یک مثال ساده برای من ماند. یک بخش یک ابزار طراحی، یک ابزار بررسی فایل و یک ردیاب پروژه داشت. تیم فکر می کرد که هر سه مورد نیاز هستند. بعد از اینکه پرسیدم کار روز به روز چگونه پیش می‌رود، دیدم که یکی از ابزارها همان کار را انجام می‌دهد که دو ابزار دیگر با هم ترکیب شده‌اند. ما یکی را که مناسب تر بود نگه داشتیم و بقیه را برش دادیم. بدون درام بحث طولانی نیست فقط تناسب بهتر در پایان بررسی، پس انداز سالانه به حدود 1 میلیون دلار رسید. نه از یک برد بزرگ. از بسیاری از برش های کوچک که منطقی بود. این درس واقعی برای من بود. پس انداز بزرگ معمولاً در کارهای معمول پنهان می شود. اگر ضایعات کوچک را نادیده بگیرم زیرا بی ضرر به نظر می رسد، هزینه آن همچنان افزایش می یابد. اگر به دقت نگاه کنم، سؤالات ساده بپرسم و بررسی کنم که کار واقعاً چگونه انجام شده است، جایی برای بهبود پیدا می کنم. رویکرد من اکنون ساده است: هر هزینه تکراری را بررسی کنید بپرسید چه کسی از آن استفاده می‌کند بپرسید چه مشکلی را حل می‌کند بپرسید آیا روش ارزان‌تری می‌تواند همان کار را انجام دهد افرادی را که کار را انجام می‌دهند در گفتگو نگه دارید. من به دنبال زباله هایی هستم که به تیم یا مشتری کمکی نمی کند. این طرز فکر باعث صرفه جویی در پول ما شد و کار را نیز تمیزتر کرد. اگر بخواهم آن را در یک خط بگویم، این را می گویم: سریع ترین راه برای صرفه جویی در مقدار زیادی یک حرکت غول پیکر نیست. این یک عادت همیشگی است که بپرسیم پول کجا می رود و آیا این خرج کردن هنوز منطقی است یا خیر.

من فکر می‌کردم کاهش هزینه‌ها ناشی از یک حرکت بزرگ است. آنها نمی کنند. چیزی که من در بیشتر کسب و کارها می بینم آسیب کمتری است: هزینه های اندک، عادات ضعیف خرید، نیروی کار بیکار، موجودی اضافی، تحویل شکسته و ابزارهایی که هیچ کس از آنها استفاده نمی کند. فروش می تواند رشد کند، با این حال این حاشیه همچنان از بین می رود. زمانی که من هر سال یک میلیون دلار هزینه کمتر را هدف قرار می دهم، دنبال یک راه حل پر زرق و برق نمی روم. من سیستمی می سازم که نشان می دهد پول نقد کجا نشت می کند، سپس نشت ها را یکی یکی می بندم. 1. من به آخرین دلار خرج می کنم. من اعداد را بر اساس تیم، فروشنده، سایت و دسته می‌کشم. گزارش گسترده ای نیست. نمای خط به خط. در یک پروژه مشتری، شرکت برای سه ابزار نرم افزاری پرداخت می کرد که همان کار را حل می کرد. هیچ کس متوجه نشده بود زیرا هر تیم ابزار خود را خرید. پس از بررسی، دو مجوز را حذف کردیم و کار را به یک سیستم منتقل کردیم. تغییر به نظر کوچک بود. پس انداز سالانه نیست. 2. من به دنبال ضایعاتی هستم که مردم یاد گرفته اند نادیده بگیرند. ضایعات در دوباره کاری، اضافه کاری، حمل و نقل سریع و انبارهای استفاده نشده پنهان می شوند. من انباری را دیده ام که به خرید قطعات "در صورت امکان" ادامه می دهد. قفسه ها پر به نظر می رسید، اما پول نقد آنجا گیر کرده بود. ما حداقل سطوح موجودی را تعیین کردیم، هر هفته تقاضا را بررسی کردیم و سفارش چیزی را که هیچ کس نیاز نداشت متوقف کردیم. هزینه حمل کاهش یافت قراضه هم افتاد 3. من تامین کنندگان را برای یک معامله تمیزتر تحت فشار قرار می دهم. من فقط تقاضای قیمت پایین تر ندارم. من در مورد شرایط تحویل، گزینه های بسته، زمان پرداخت، و سطح خدمات می پرسم. یک تغییر کوچک در شرایط حمل و نقل می تواند بیش از یک کاهش کوچک قیمت مهم باشد. هنگامی که یک تامین کننده سه سفارش جزئی ارسال می کند، هزینه پنهان بعداً نشان داده می شود. من یک محموله، یک فاکتور، اشتباهات کمتر را ترجیح می دهم. 4. من مراحل داخل فرآیند را برش دادم. هر انتقال اضافی هزینه اضافه می کند. هر تاییدی باعث تاخیر می شود. من جریان های ساده را دوست دارم. اگر یک کار چهار نفر را لمس کند در حالی که دو نفر می توانند آن را انجام دهند، من مسیر را تغییر می دهم. در یک سایت، درخواست خرید از طریق پنج تأیید منتقل شد. برای روزها متوقف شد، سپس باعث عجله خرید شد. جریان را کوتاه کردیم. تیم سریعتر کار کرد و هزینه های عجله کاهش یافت. 5. من هر ماه پس انداز را دنبال می کنم. برشی که ردیابی نشود ممکن است محو شود. من از یک برگه برای سود، یک مالک برای هر مورد و یک تاریخ بررسی استفاده می کنم. اگر عدد تغییر کند، دلیلش را می‌پرسم. گاهی عادت قدیمی برمی گردد. گاهی اوقات یک مشکل جدید ظاهر می شود. من هم برد و هم دنباله رو می خواهم. من همچنین یک قانون را در ذهن دارم: کاهش هزینه نباید به تجربه مشتری آسیب برساند. اگر با کاهش سرعت خدمات یا کاهش کیفیت، پول پس انداز کنم، کسب و کار دیرتر پرداخت می کند. من ترجیح می‌دهم زباله‌ها را حذف کنم تا جای نامناسب را فشار دهم. دریافته‌ام که پس‌انداز ثابت از عادات ساده ناشی می‌شود: - اغلب هزینه‌ها را مرور کنید - از آنچه بیکار می‌ماند کمتر بخرید - دوباره کاری را کاهش دهید - فروشندگان را صادق نگه دارید - مراحلی را که ارزشی اضافه نمی‌کنند حذف کنید. نه یک حرکت بلند استراحت خوش شانسی نیست. یک نمای واضح، یک فرآیند تمیز و عادت به رفع نشتی های کوچک قبل از اینکه به ضررهای بزرگ تبدیل شوند.

من مدام همین مشکل را در سراسر تجارت می دیدم. تیم ها به سرعت ابزار می خریدند. تمدیدها ادامه پیدا می کرد. هیچ کس نمی خواست یک پروژه را کند کند، بنابراین هر بخش مشکل خودش را با نرم افزار، فروشنده خودش و قرارداد خودش حل کرد. هزینه به عنوان یک شوک بزرگ نشان داده نشد. در قطعات کوچک بیرون زد. چند تا صندلی اینجا یک پلت فرم تکراری وجود دارد. سرویسی که برای یک کمپین اضافه شد و دیگر هرگز لمس نشد. زمانی که آن را ترسیم کردم، زباله ها به اندازه ای بزرگ بودند که آسیب ببینند. حرکت ساده ای که همه چیز را تغییر داد این بود: هر تمدید را مجبور کردم قبل از خروج پول از حساب، یک بررسی مشترک انجام دهد. تقریباً خیلی ساده به نظر می رسد. بود. بدون بازسازی بزرگ بدون تعمیرات اساسی سیستم دردناک. بدون عرشه مشاور طولانی من فقط یک قانون را وضع کردم: اگر ابزار، سرویس یا مجوزی در شرف تمدید بود، مالک باید استفاده فعال، نیاز واقعی کسب‌وکار و یک شخص نام‌گذاری شده را نشان می‌داد که به استفاده از آن ادامه می‌داد. این یک قدم ما را نزدیک به 1 میلیون دلار در سال پس انداز کرد. من می دانم که این عدد می تواند بزرگ به نظر برسد، بنابراین می خواهم در اینجا مراقب باشم. از یک برش جادویی به وجود نیامده است. از برش‌های کوچک زیادی که به سرعت اضافه می‌شدند. این چیزی است که من دیدم. یک تیم سه ردیاب پروژه داشت. تیم دیگری دو ابزار نظرسنجی داشت. فروش دارای یک پلت فرم تماس با ده ها صندلی بدون استفاده بود. بازاریابی برای مجوزهای نرم افزار طراحی که فقط تعداد کمی از افراد از آن استفاده می کردند هزینه پرداخت کرده بود. Ops یک ابزار گزارش‌دهی داشت که همان داده‌های سیستمی را که قبلاً متعلق به ما بود، جمع‌آوری می‌کرد. هیچ کس کار اشتباهی نکرده بود. هر تیم در حال حاضر یک انتخاب عملی انجام داد. مشکل همپوشانی بود. مشکل عادت بود. مشکل این بود که وقتی ابزاری وارد یک شرکت می‌شود، باقی می‌ماند مگر اینکه کسی سؤالات سختی بپرسد. من با یک صفحه گسترده ساده شروع کردم. هر قراردادی در یک مکان قرار گرفت. من چهار ستون اضافه کردم: - نام فروشنده - تاریخ تمدید - هزینه ماهانه یا سالانه - مالک فعال سپس یک فیلد دیگر اضافه کردم که مکالمه را تغییر داد: - اثبات استفاده آن فیلد حقیقت را به صفحه نشان داد. اگر ابزاری 200 صندلی و 47 کاربر فعال داشت، شکاف دیگر نامرئی نبود. اگر چهار ماه بود سرویسی باز نمی شد، سکوت برای همه وجود داشت. اگر دو ابزار یک مشکل را حل می‌کردند، می‌توانستم آنها را در کنار هم مقایسه کنم، به‌جای اینکه برای هر دو هزینه‌ای غیر معمول بپردازم. خود بررسی کوتاه ماند. من هر بار سه سوال پرسیدم: - الان چه کسی از این استفاده می کند؟ - اگر آن را متوقف کنیم چه اتفاقی می افتد؟ - آیا راه ارزان تری برای رسیدن به نتیجه مشابه وجود دارد؟ همین کافی بود. برخی از تمدیدها باقی ماند. برخی تنزل دادند. برخی لغو شدند. چند نمونه هنوز برای من برجسته است. ما یک ابزار طراحی پیدا کردیم که توسط سه بخش پرداخت می شد. هر هفته یک گروه از آن استفاده می کردند. بقیه فقط زمانی از آن استفاده کردند که یک طراح فایلی را برای آنها ارسال کرد. ما آن تیم ها را به جای مجوزهای جداگانه به دسترسی مشترک منتقل کردیم. هزینه به سرعت کاهش یافت ما یک پلت فرم نظرسنجی پیدا کردیم که برای یک کمپین خریداری شده بود. کمپین به پایان رسید، اما تمدید دو بار از بین رفته بود. من آن را لغو کردم و آن تیم را به ابزار سبک تری منتقل کردم که برای کار مناسب تر بود. ما یک پلت فرم فروش پیدا کردیم که صندلی هایی برای افرادی که قبلاً شرکت را ترک کرده بودند اختصاص داده شده بود. دیدن آن یکی دردناک بود. هیچ کس آن را از نزدیک ردیابی نکرده بود، بنابراین صورتحساب فقط همچنان می آمد. تمیز کردن آن پر زرق و برق نبود. فقط لازم بود الگو همیشه یکسان بود. پول بیرون می رفت زیرا هیچ کس مجبور نبود متوقف شود و خرج را توجیه کند. وقتی آن را تغییر دادم، سرعت اتلاف کاهش یافت. چیز دیگری هم یاد گرفتم که مهم است. کنترل هزینه زمانی بهتر عمل می کند که احساس تنبیه نباشد. اگر مردم فکر می کنند که هر بررسی یک تله است، خریدها را پنهان می کنند یا با عجله انجام می دهند. من این را نمی خواستم. من عادت های پاک می خواستم. بنابراین من روند را آسان کردم. من به هر تیم یک اخطار تمدید ساده دادم. قبل از موعد مقرر با آنها نشستم. پرسیدم هنوز چه نیازی دارند. من برای کارهایی که تغییر کرده بود گوش دادم. آن بخش آخر بیش از آنچه مردم انتظار دارند مهم بود. ابزاری که شش ماه پیش منطقی بود ممکن است اکنون مناسب کار نباشد. تیم ها رشد می کنند. پروژه ها به پایان می رسد تغییر پرسنل گردش کار تغییر می کند. قبض نرم افزار اهمیتی نمی دهد مگر اینکه کسی چک کند. من هم دیگر نپرسیدم: «آیا می‌توانیم این را قطع کنیم؟» شروع به پرسیدن کردم، "امروز این چه کاری برای ما انجام می دهد؟" آن تغییر کوچک به مردم کمک کرد صادقانه پاسخ دهند. فشار را از بین برد. تمرکز را به ارزش برگرداند. نتیجه فقط هزینه کمتر نبود. همچنین عملیات تمیزتری را به ما داد. امور مالی دیدگاه روشن تری نسبت به هزینه های تکراری داشت. مدیران کنترل بیشتری بر آنچه تیمشان استفاده می کردند داشتند. کارمندان ابزارهای تصادفی کمتری برای یادگیری داشتند. فناوری اطلاعات درهم و برهمی کمتری برای پشتیبانی داشت. من آن قسمت را تقریباً به اندازه پس انداز آن دوست داشتم. پشته لاغرتر کار روزانه را آسان تر می کند. افراد از جابجایی بین برنامه هایی که همان کار را انجام می دهند، متوقف می شوند. ورود کمتر. سردرگمی کمتر. سر و صدای کمتر اگر بخواهم درس را به زبان ساده تکرار کنم، این را می گویم: منتظر بحران بودجه نباشید تا به هزینه های تکراری نگاه کنید. یک بررسی تمدید مشترک انجام دهید. پیگیری استفاده. یک مالک نام ببرید همپوشانی را مقایسه کنید آنچه را که دیگر جایگاهش را ندارد لغو کنید. این حرکتی است که تعداد ما را تغییر داد. پر زرق و برق نبود توضیح دادنش سخت نبود. این فقط ما را مجبور کرد که با چشمان باز خرج کنیم و این تفاوت زیادی ایجاد کرد. آیا علاقه مند به یادگیری بیشتر در مورد روندها و راه حل های صنعت هستید؟ با Lumin.zheng تماس بگیرید: Mr.Zheng@huaduo-petsoph.com/WhatsApp +8613601813845.

ووماک، جیمز پی و دانیل تی جونز 1996 تفکر ناب کاپلان، رابرت اس و دیوید پی نورتون، 1996 کارت امتیازی متوازن همر، مایکل 1990 کار مهندسی مجدد Dont Automate Obliterate Johnson، H. Thomas and Anders Bröms 2000 Profit Christennor M.C. 2003 راه حل مبتکران دراکر، پیتر اف. 2005 مدیریت در زمان تغییر بزرگ